Grand
Wielka Litera, 2014
Chciałabym, aby mnie pan Wiśniewski ponownie uwiódł swym pisaniem. Jak za pierwszym razem. Sięgam po kolejne jego powieści i nie znajduję w nich klimatu Samotności w Sieci. Wiem, że dla wielu debiut autora to kiczowata opowieść o miłości. Mnie jednak ta powieść w 2001 roku zachwyciła świeżością, językiem, stylem opowiadania. Późniejsze książki Wiśniewskiego raczej rozczarowywały, ale nadal pozostaję pod urokiem tej pierwszej. Czytaniu powieści Grand towarzyszyła nadzieja, która z każdą przewracaną bez pośpiechu stroną, ulatniała się.
To nie tak, że to zła powieść. Przeplata się w niej kilka wątków, które scala miejsce - Grand Hotel w Sopocie. Historie bohaterów są mniej lub bardziej interesujące, czytać można leniwie, bo i akcja toczy się leniwie. Trochę mnie ta książka nudziła, ale jednocześnie nie mogłam zaprzestać czytania. Jak już się wsiąknie w te historie, trudno się z nich wyplątać, choć właściwie nie wiadomo, co nas w nich zainteresowało.
Cały czas miałam wrażenie, że czegoś tu brakuje, że ślizgam się po powierzchni. Historie, opowiedziane przez autora powinny wzbudzać emocje, bo nie są banalne, a jednak żadnych emocji nie wywołały. Nie byłam w stanie zżyć się z bohaterami, nie było opowieści, która zainteresowałaby mnie bardziej niż inne. Każdy wątek wydawał się niedopracowany, osobiste problemy bohaterów nie poruszyły żadnej struny w duszy wrażliwego czytelnika.
Janusz Leon Wiśniewski jest przecież mistrzem tworzenia opowieści o relacjach międzyludzkich, szczególnie tych damsko - męskich. W jego twórczości emocje i uczucia odgrywają kluczową rolę.
Nic więc dziwnego, że sięgając po kolejną powieść pisarza mam konkretne oczekiwania i chcę się wzruszyć, chcę "poznać" męskiego, ale wrażliwego faceta, który stara się zrozumieć kobiecą naturę, chcę poczytać o miłości, która pokona wiele przeszkód i będzie nietuzinkowa.
Najnowsza książka Wiśniewskiego nie spełniła moich oczekiwań. Od jakiegoś czasu jego proza mnie nudzi i nie wiem, czy sięgnę po kolejną powieść autora.
